Strategjia e rebelëve Huthë në Jemen po ndjek gjithnjë e më shumë modelin e Iranit, duke përdorur kërcënimet ndaj rrugëve detare, aeroporteve dhe infrastrukturës së rëndësishme për të ushtruar presion mbi Arabinë Saudite. Kjo strategji synon ta bëjë konfliktin sa më të kushtueshëm për Riadin dhe të rrisë pasojat ekonomike të tij.
Fillimisht, Huthët e përqendruan presionin te transporti detar, ndërsa tani kërcënimet janë shtrirë edhe te aviacioni civil. Kjo vjen si përgjigje ndaj masave të ndërmarra nga Arabia Saudite disa javë më parë. Sulmet kanë shkaktuar viktima dhe kanë detyruar disa kompani ajrore të pezullojnë fluturimet. Nga 12 personat e vrarë të shtunën, vetëm katër ishin shtetas sauditë.
Huthët, të njohur zyrtarisht si Ansar Allah, kanë në dispozicion raketa balistike, raketa lundruese dhe dronë kamikazë, të cilët u mundësojnë të godasin objektiva të ndryshëm. Sipas raportimeve, ata mbështeten nga anëtarë të Gardës Revolucionare të Iranit, të cilët shërbejnë si këshilltarë dhe koordinatorë. Gjithashtu, ka pretendime se përmes Iranit mund të marrin informacione edhe nga Rusia.
Megjithëse kërcënimet e tyre janë zgjeruar, Huthët mund të zgjedhin objektivat me kujdes, duke synuar të tregojnë se përballja është kryesisht me udhëheqjen saudite dhe jo me të gjithë aktorët e rajonit. Megjithatë, kërcënimet ndaj lundrimit në Detin e Kuq kanë ndikuar në trafikun detar ndërkombëtar.
Një tjetër objektiv i mundshëm janë infrastruktura dhe sektori energjetik i Arabisë Saudite. Kjo strategji i ngjan asaj të Iranit ndaj vendeve të Gjirit Persik dhe synon të rrisë kostot ekonomike të luftës. Sulmet ndaj depozitave të mëdha të naftës dhe naftësjellësit që përfundon në Yanbu kanë treguar se sa të rëndësishme janë këto pika për sigurinë energjetike të mbretërisë, veçanërisht në kushtet e krizës në Ngushticën e Hormuzit.
Goditjet ndaj këtyre objekteve mund të kenë pasoja jo vetëm të menjëhershme, por edhe afatgjata. Ato rrezikojnë projektet ekonomike të promovuara nga princi Mohammed bin Salman dhe mund t’i largojnë investitorët e huaj. Disa projekte janë zvogëluar tashmë për shkak të kufizimeve buxhetore, ndërsa konflikti mund të vështirësojë edhe më shumë realizimin e tyre.
Arabia Saudite disponon rreth 200 mijë efektivë ushtarakë dhe ka investuar shuma të mëdha në armatime. Forcat e saj ajrore kanë avionë modernë, si Eurofighter Typhoon dhe F-15 Eagle. Në vend janë të pranishme edhe trupa amerikane, ndërsa Italia, Britania e Madhe, Greqia dhe Turqia kanë kontribuar me sisteme të mbrojtjes kundërajrore. Pakistani ka dërguar gjithashtu trupa në vend prej vitesh.
Së fundmi, Arabia Saudite, Pakistani dhe Turqia kanë nënshkruar një marrëveshje bashkëpunimi, por për momentin ajo shihet nga aleatët si një marrëveshje me karakter mbrojtës. Ndërkohë, bashkëpunimi ushtarak me Shtetet e Bashkuara është vënë në pikëpyetje nga sulmet iraniane. Presidenti amerikan Donald Trump ka lënë të hapur mundësinë e ndërhyrjes, pas kërkesave të vazhdueshme të Riadit për më shumë mbështetje.
Edhe më parë, SHBA-ja ka zhvilluar javë të tëra bombardimesh kundër Huthëve, por pa arritur të ndryshojë rrënjësisht situatën. Në fund, Uashingtoni zgjodhi një armëpushim për t’u përqendruar në objektiva të tjera. Kjo ka nxitur kritika ndaj politikës së mëparshme të Perëndimit, e cila synonte të kufizonte ndikimin e lëvizjes jemenase, por që sipas kritikëve nuk dha rezultatet e pritshme.
Disa ekspertë vlerësojnë se konflikti nuk ka një zgjidhje të thjeshtë ushtarake. Huthët kanë fituar një pozicion të favorshëm, pasi mund të ndikojnë në lundrimin në Detin e Kuq edhe pa kryer sulme të drejtpërdrejta, vetëm përmes kërcënimeve ndaj anijeve.
Kjo situatë zhvillohet paralelisht me presionin që Irani ushtron në Ngushticën e Hormuzit. Ndërsa Teherani bën thirrje për dialog, Huthët vazhdojnë të luajnë një rol të rëndësishëm në strategjinë e tij rajonale, duke shtuar presionin mbi Arabinë Saudite dhe duke rritur rrezikun për tregtinë dhe sigurinë në rajon.
