Negociatat mes Shteteve të Bashkuara dhe Iranit për një marrëveshje të re paqeje dhe sigurie po ecin me ritëm të ngadaltë, pavarësisht se dokumenti bazë i mirëkuptimit përbëhet vetëm nga një faqe me 12 paragrafë.

Dokumenti po qarkullon prej ditësh mes Uashingtonit dhe Teheranit, por ende nuk ka marrë miratimin përfundimtar të udhëheqësve të dy vendeve. Presidenti amerikan Donald Trump fillimisht dukej i gatshëm ta pranonte marrëveshjen, por më pas kërkoi ndryshime dhe sqarime shtesë. Sipas burimeve amerikane, përgjigjja nga Teherani mund të vonojë disa ditë, pasi vendimet kryesore duhet të kalojnë nëpër një proces të ndërlikuar konsultimesh politike dhe ushtarake.

Një nga figurat kryesore në këtë proces është Mojtaba Khamenei, i cili konsiderohet se ka ndikim të madh në vendimmarrjen iraniane. Ai duhet të shqyrtojë pikat e marrëveshjes së bashku me strukturat e sigurisë dhe grupet konservatore, që kundërshtojnë përfundimin e konfliktit.

Edhe në Shtetet e Bashkuara ekziston rezistencë ndaj marrëveshjes. Disa politikanë republikanë e konsiderojnë dokumentin tepër të butë ndaj Iranit. Për këtë arsye, Trump përpiqet të tregojë se mund të arrijë një marrëveshje më të favorshme sesa ajo e vitit 2015, e nënshkruar gjatë administratës së Barack Obamës.

Një problem i madh mbetet mungesa e besimit mes palëve. Edhe pse disa pika janë shkruar në dokument, shumë çështje të rëndësishme janë diskutuar vetëm gojarisht. Kjo krijon paqartësi mbi interpretimin e termave dhe mënyrën e zbatimit të marrëveshjes.

Ndër çështjet më të debatueshme janë: a do të konsiderohen 60 ditët e armëpushimit si vazhdim i paqes aktuale apo si fund i plotë i konfliktit; si do të rihapet ngushtica e Hormuzit; dhe çfarë do të ndodhë me uraniumin e pasuruar të Iranit. Çdo fjalë në dokument po analizohet me kujdes, pasi formulimet mund të ndikojnë drejtpërdrejt në suksesin ose dështimin e procesit.

Një tjetër faktor që po shqetëson diplomatët është rreziku i gabimeve në përkthim. Historia ka treguar se keqkuptimet gjuhësore mund të kenë pasoja të mëdha politike. Në vitin 2017, një raport interpretoi gabimisht deklaratat iraniane mbi centrifugat bërthamore, duke krijuar tensione shtesë mes dy vendeve. Më vonë u zbulua se përkthimi ishte i pasaktë dhe raporti u korrigjua, por dëmi politik tashmë ishte bërë.

Artikulli kujton edhe raste historike kur përkthimet e gabuara ndikuan në zhvillime të mëdha botërore. Një shembull është përgjigjja japoneze gjatë fundit të Luftës së Dytë Botërore, e cila u interpretua gabimisht nga aleatët dhe kontribuoi në përshkallëzimin e konfliktit. Po ashtu, gjatë Luftës së Ftohtë, një deklaratë e liderit sovjetik Nikita Khrushchev u përkthye në mënyrë që u perceptua si kërcënim, duke rritur tensionet ndërkombëtare.

Negociatat SHBA–Iran nuk po pengohen vetëm nga çështjet bërthamore dhe politike, por edhe nga mungesa e besimit, debatet e brendshme dhe rreziku i keqkuptimeve gjuhësore. Në diplomaci, një fjalë e përkthyer gabim mund të ndryshojë rrjedhën e historisë, ndaj çdo detaj i marrëveshjes po trajtohet me kujdes maksimal.