Shumë nga ata që ndoqën konferencën për shtyp të Presidentit të SHBA-së Donald Trump të shtunën ndoshta shpresonin të dëgjonin detaje dramatike se si forcat amerikane kapën udhëheqësin e Venezuelës, Nicolás Maduro, në një bastisje para agimit.

Por ndoshta një moment më i habitshëm erdhi kur Trump njoftoi se tani që Maduro ishte në paraburgim, SHBA-të do të “drejtonin” Venezuelën “deri në kohën kur të mund të bëjmë një tranzicion të sigurt, të duhur dhe të mençur”.

Në një zhvillim tjetër të papritur, ai shtoi se Sekretari i Shtetit Marco Rubio kishte folur me Zëvendëspresidenten e Maduros, Delcy Rodríguez, e cila tha se ishte “në thelb e gatshme të bënte atë që mendojmë se është e nevojshme për ta bërë Venezuelën përsëri të madhe”.

Megjithatë, Rodríguez dukej më pak bashkëpunuese në konferencën e saj për shtyp më vonë, ku ajo denoncoi ndalimin e Maduros si një rrëmbim dhe theksoi se Venezuela nuk do të bëhej koloni.

Duke pasur parasysh këto mesazhe kontradiktore, shumë po pyesin se kush është tani në krye të Venezuelës.

Sipas kushtetutës së Venezuelës, i takon zëvendëspresidentit të marrë përsipër pushtetin nëse presidenti mungon.

Pra, në pamje të parë, vendimi i Gjykatës Supreme të Venezuelës se Delcy Rodríguez ishte presidentja në detyrë e vendit duket si një hap logjik.

Por shumica e vëzhguesve të Venezuelës kishin pritur që pasojat e menjëhershme të një ndërhyrjeje amerikane të dukeshin ndryshe.

SHBA-të – dhe shumë vende të tjera – nuk e njohën Nicolás Maduron si presidentin legjitim të Venezuelës, duke i denoncuar zgjedhjet e vitit 2024 si të manipuluara.

Maduro u shpall president nga këshilli zgjedhor i Venezuelës (CNE), një organ i dominuar nga besnikët e qeverisë.

Por CNE nuk paraqiti kurrë numërimet e detajuara të votimit për të mbështetur pretendimin e tyre dhe kopjet e numërimeve të votimit të mbledhura nga opozita dhe të shqyrtuara nga Qendra Carter sugjeruan se kandidati i opozitës, Edmundo González, kishte fituar me një shumicë dërrmuese.