Një periudhë e rënduar nga presioni në punë, përfundimi i dhimbshëm i një lidhjeje, sëmundja e nënës dhe mungesa e babait të ndjerë e kishte futur Mel Bradmanin në një gjendje ankthi të vazhdueshëm. Zgjidhjen që e ndihmoi ta rimerrte kontrollin e gjeti në një rregull të thjeshtë të propozuar nga terapistja e saj: pas orës 18:30 nuk lejohej të shqetësohej.

Duke treguar përvojën e saj për “The Guardian”, Bradman thotë se gjysma e dytë e vitit 2011 ishte një periudhë veçanërisht e vështirë.

Në të kaluarën kishte arritur të dilte shpejt nga periudhat e këqija, por këtë herë ishte ndryshe. Ajo vazhdonte të shkonte në punë dhe të dilte, por ankthi kishte filluar t’ia drejtonte jetën. Edhe vendimet më të vogla mund ta çonin në panik, përcjell Reporteri.net.

Mënyrat e saj të zakonshme për t’u përballur me stresin – angazhimi në punë, planifikimi i udhëtimeve dhe shëtitjet e gjata – nuk po funksiononin më. Pas disa përpjekjeve të pasuksesshme për të gjetur ndihmën e duhur, një shoqe i rekomandoi një terapiste.

Çfarë është “rregulli i orës 18:30”?

Gjatë një seance, ndërsa Bradman kishte hyrë përsëri në një rreth të pandërprerë mendimesh dhe shqetësimesh, terapistja i tha se ajo mbrëmje, pas orës 18:30, do të ishte “kohë pa shqetësime”.

Rregulli ishte i qartë: nga ora 18:30 deri në mëngjesin e ditës tjetër, ajo nuk duhej t’i lejonte vetes të merrej me problemet dhe frikën e saj.

Sipas terapistes, kjo do t’i jepte trurit një periudhë pushimi dhe do t’u krijonte hapësirë pjesëve të personalitetit të saj që nuk drejtoheshin nga ankthi.

Terapistja e përshkroi ankthin si një ngacmues që përpiqet të marrë kontrollin dhe të cilit duhet t’i përcaktohen kufij.

Fillimisht, Bradman nuk besonte se metoda do të funksiononte. Ajo mendonte se e vetmja mënyrë për t’i zgjidhur problemet ishte t’i analizonte vazhdimisht, derisa të gjente një përgjigje.

Ideja e lënies së shqetësimeve për më vonë i dukej sikur mund t’i përkeqësonte ato. Terapistja i kujtoi se shqetësimet do të vazhdonin të ishin aty edhe në mëngjes, nëse ajo dëshironte t’u rikthehej.

Përparimi filloi me vetëm 90 minuta

Natën e parë, Bradman arriti t’i shtynte mendimet e ankthshme deri në orën 20:00. Edhe pse bëhej fjalë për vetëm një orë e gjysmë, ajo e konsideroi këtë një fitore të vogël.

Pas disa javësh, periudhën pa shqetësime arriti ta zgjaste deri në orën 22:30. Ajo ende nuk ishte e bindur se strategjia po e ndihmonte, por terapistja e këshilloi të vazhdonte.

Me kalimin e kohës, Bradman arriti që shqetësimet t’i linte mënjanë gjatë gjithë natës. Më pas vuri re se po ndihej më e lehtësuar, më optimiste dhe se ankthi nuk po e kontrollonte më si më parë.

Pas 18 muajsh terapi, ajo u ndie e gatshme të vazhdonte pa seanca të rregullta.

Bradman thekson se përmirësimi nuk erdhi vetëm nga rregulli i orës 18:30. Sipas saj, ndikoi kombinimi i terapisë së bisedës me këshilla praktike, si ushqyerja dhe gjumi i mirë, aktiviteti fizik dhe shmangia e ritmit të vazhdueshëm me nxitim.

Megjithatë, aftësia për t’i “parkuar” shqetësimet gjatë natës kishte qenë një pjesë veçanërisht e rëndësishme e rikuperimit të saj.

Rregulli nuk nënkupton mohimin e problemeve

Ideja e kësaj metode nuk është që problemet të mohohen ose të mos trajtohen asnjëherë. Ajo synon t’u vendosë një kufi kohor mendimeve të përsëritura, në mënyrë që truri të pushojë dhe ankthi të mos e pushtojë të gjithë ditën.

Gjatë një udhëtimi në Bangkok, Bradman pa në një lokal një mbishkrim me fjalët “zonë pa shqetësime”. Për të, ai ishte një kujtesë se njeriu nuk është i detyruar të mbetet vazhdimisht peng i ankthit dhe se ndonjëherë mund të vendosë vetë se kur do të merret me shqetësimet.

Përvoja e saj është një rrëfim individual dhe jo provë se i njëjti orar funksionon për të gjithë. Ankthi i rëndë ose i vazhdueshëm mund të kërkojë vlerësim dhe trajtim nga një profesionist i shëndetit mendor.