Paniku rreth Islamit dhe pretendimet për një “islamizim” të kontinentit janë kthyer në temë dominuese politike në Evropë.
Megjithatë, një analizë e thelluar e revistës prestigjioze britanike The Economist thekson se debati publik mbështetet gjerësisht mbi të pavërteta statistikore dhe paranojë politike, ndërsa rreziku real buron nga polarizimi i ndërsjellë mes ekstremizmit islamik dhe së djathtës radikale.
Mitet përballë të dhënave: Sa myslimanë ka në Evropë?
Narrativa e promovuar nga populistët e krahut të djathtë pretendon një “zëvendësim të madh” demografik ose krijimin e zonave ku ligji i shtetit nuk hyn.
Faktet flasin ndryshe, shifrat reale: Myslimanët përbëjnë vetëm rreth 6% të popullsisë së përgjithshme të Evropës. Edhe në Francë, vendi me përqindjen më të lartë, shifra arrin afërsisht në 10%.
Integrimi: Shumica dërrmuese e komuniteteve myslimane kërkojnë integrim në shoqëritë ku jetojnë dhe jo imponim të rregullave fetare. Për më tepër, shkalla e lindshmërisë mes brezave tenton të barazohet me mesataren e popullsisë vendase brenda dy gjeneratave. Arsimi dhe politika: Sukseset në integrim mbeten të pashfrytëzuara në debatin publik. Për shembull, fëmijët e emigrantëve shpesh performojnë lart në shkolla (në Britani, studentët me origjinë nga Bangladeshi regjistrohen në universitet me norma më të larta se britanikët e bardhë), ndërsa përfaqësimi në politikë kryesore është rritur.
Ku qëndron rreziku real?
The Economist vë në dukje se rreziku kryesor nuk vjen nga një “kalifat imagjinar”, por nga veprimi i rrjeteve të vogla por të organizuara islamiste.
Islamizmi jokryengritës: Përpjekjet e grupeve të caktuara për të ushtruar kontroll mbi shkolla, xhami lokale apo shoqata humanitare, duke penguar integrimin dhe duke ushtruar trysni fetare mbi vetë komunitetin mysliman.
Censura dhe presioni shoqëror: Përdorimi i frikësimit ndaj kritikëve, akademikëve apo gazetarëve për të heshtur debatet mbi fenë apo fjalën e lirë.
Rrethi vicioz mes ekstremeve: E djathta ekstreme dhe islamistët ushqejnë njëri-tjetrin. Retorika e partive populiste (si suksesi i fundit i AfD-së në Gjermani) u jep propagandë islamistëve, ndërsa veprimet e këtyre të fundit përdoren nga e djathta për të fituar mbështetje elektorale.
Sipas analizës, përgjigjja e liderëve evropianë nuk duhet të jetë as heshtja nga frika e akuzave për diskriminim dhe as retorika përjashtuese. Zgjidhja kërkon ndëshkim të paanshëm të kërcënimeve, mbrojtje të panegociueshme të fjalës së lirë dhe refuzim të tabuve kulturore, duke mbajtur të qartë dallimin mes besimit fetar dhe ideologjisë politike ekstremiste. /Reporteri.net
