Një vizitë e zakonshme te nëna, ndihma për ta përdorur telefonin apo një bisedë e thjeshtë mund të kenë një kuptim shumë më të thellë sesa mendojmë. Filozofi francez Maxime Rovère propozon një mënyrë tjetër për ta parë marrëdhënien mes nënës dhe fëmijës, duke argumentuar se ajo nuk duhet të mbështetet te ndjenja e borxhit apo e fajit, por te dashuria dhe vetëdija për vazhdimësinë e jetës.

Në një intervistë për gazetën franceze Le Monde, filozofi dhe studiuesi i veprës së Spinozës, Maxime Rovère, ka folur për librin e tij Parler avec sa mère (Të flasësh me nënën), në të cilin shqyrton marrëdhënien mes prindërve dhe fëmijëve nga një këndvështrim filozofik.

Sipas tij, marrëdhënia me nënën shpesh rëndohet nga pritshmëritë shoqërore, ndjenja e fajit, zhgënjimet dhe bindja se fëmijët u detyrohen prindërve për gjithçka që kanë bërë për ta. Megjithatë, ai propozon që kjo marrëdhënie të shihet si pjesë e një procesi shumë më të madh, që lidhet me ekzistencën dhe vazhdimësinë e njerëzimit.

Pse një vizitë te nëna mund të jetë një dhuratë metafizike?

Rovère merr si shembull vizitat e zakonshme që fëmijët e rritur u bëjnë nënave të tyre. Shpesh, këto vizita shoqërohen me detyra praktike, si rregullimi i telefonit, ndihma me dokumente apo zgjidhja e problemeve të përditshme.

Në pamje të parë, këto veprime mund të duken të parëndësishme, madje ndonjëherë edhe të lodhshme. Por, sipas filozofit, ato marrin një kuptim krejt tjetër kur kuptojmë se marrëdhënia mes nënës dhe fëmijës është pjesë e vazhdimësisë së jetës.

Prania e fëmijës së rritur është një dëshmi se ai ka mbijetuar, është zhvilluar dhe vazhdon të jetojë, pavarësisht vështirësive apo gabimeve që mund të kenë ndodhur gjatë rritjes së tij.

Në këtë mënyrë, vizita shndërrohet në një dhuratë të ndërsjellë: fëmija i dhuron nënës praninë e tij, ndërsa të dy bëhen pjesë e një përvoje që i tejkalon shqetësimet e zakonshme familjare.

Fëmijët nuk u kanë borxh prindërve për dashurinë

Një tjetër çështje që trajton filozofi është ndjenja e detyrimit që shumë fëmijë përjetojnë ndaj prindërve.

Ai kundërshton idenë se dashuria dhe përkujdesja prindërore duhet të konsiderohen një investim që fëmijët janë të detyruar ta kthejnë më vonë.

Sipas tij, ajo që jepet nga dashuria nuk duhet të kërkojë shpërblim. Përkundrazi, kur përkujdesja prindërore kuptohet si një dhuratë e pakushtëzuar, ajo mund të nxisë një dashuri po aq të lirë dhe të ndërsjellë.

Rovère argumenton gjithashtu se ndjenja e fajit mund të krijojë përshtypjen se ekziston një borxh ndaj prindërve, edhe kur marrëdhënia duhet të mbështetet te dashuria dhe jo te detyrimi.

Nënat nuk duhet të kërkojnë përmbushjen e ëndrrave të tyre te fëmijët

Filozofi trajton edhe marrëdhëniet e vështira familjare, veçanërisht rastet kur nënat ushtrojnë presion emocional mbi fëmijët e tyre.

Ai shpjegon se zhgënjimet personale dhe presioni shoqëror mund t’i shtyjnë disa nëna t’i projektojnë pritshmëritë e papërmbushura te fëmijët.

Megjithatë, sipas tij, fëmijët nuk lindin për të përmbushur dëshirat e prindërve. Nënat duhet të kenë mundësinë të ndërtojnë një jetë që u sjell kënaqësi, pa e lidhur lumturinë e tyre me suksesin apo zgjedhjet e fëmijëve.

Në vend që t’i shohin fëmijët e rritur si përgjegjës për lumturinë e tyre, ai propozon që prindërit t’i vëzhgojnë ata si individë që vazhdojnë të zhvillohen dhe të krijojnë rrugën e tyre në jetë.

Lidhja me natyrën mund të gjendet edhe brenda familjes

Duke iu referuar mendimit të Pitagorës dhe konceptit të kozmosit, Rovère e vendos marrëdhënien mes nënës dhe fëmijës në një kontekst më të gjerë, që përfshin lindjen, plakjen, vdekjen dhe vazhdimësinë e specieve.

Ai argumenton se njerëzit shpesh kërkojnë përvoja të jashtëzakonshme për t’u ndier të lidhur me natyrën, duke udhëtuar në vende të largëta apo duke admiruar peizazhe madhështore.

Por një përvojë e ngjashme, sipas tij, mund të gjendet edhe në marrëdhëniet më të zakonshme njerëzore.

Një vizitë te nëna, një bisedë apo një moment i thjeshtë i kaluar së bashku mund të na bëjë të vetëdijshëm për lidhjen tonë me brezat që na kanë paraprirë dhe ata që do të vijnë pas nesh.

Për filozofin francez, kjo nuk kërkon ndonjë përvojë mistike apo ritual të veçantë, por vëmendje dhe prani të vërtetë në marrëdhëniet e përditshme.

Në këtë këndvështrim, dashuria mes nënës dhe fëmijës nuk është vetëm një marrëdhënie private, por edhe një mënyrë për ta përjetuar vazhdimësinë e jetës. /Reporteri.net